Met gevoel voor dramatiek schrijft het Dagblad voor Midden- en Oost-Brabant: ‘Even belast en beladen als de publieke tribune was de tenlastelegging van Catharina Henriëtte Maria Swinkels, echtgenote van de voormalige NSB-burgemeester. En even fel als de vlagen stormwind die tegen de ruiten sloegen, was af en toe het duel tussen het tribunaal en haar verdediger mr. J. Van der Putt.'
[ mr. Jo van der Putt was actief bij het Dommelhuis en de Nederlandse Unie en beide woonden, tijdens de oorlog in de Merellaan in dezelfde laan.]

De tenlasteleggingen variëren, naast een lijst van nationaal-socialistische lidmaatschappen, van het "uitsteken" van de NSB-vlag? tot het "uiten" dat Duitsland de oorlog zou winnen. Het wordt in de eerste jaren nog, punt voor punt, en uitvoerig behandeld. In retrospectief klinkt menige aanklacht, zoals die van mevrouw Pulles, minder belast en beladen als destijds. De vraagstelling doet veelal eerder naïef dan relevant aan, met voorspelbare antwoorden. Zo vraagt mevrouw Verwey-Jonker: 'Heeft U er op gerekend dat Duitsland de oorlog zou winnen?' Mevrouw Pulles: 'Eerst wel, maar later niet meer.'

Mevrouw Verwey-Jonker over die tijd: 'We wisten toen ook nog zo weinig. Daarom stelde elk tribunaal-lid weleens vragen die in deze tijd, nu er zoveel over de bezetting bekend is, naïef aandoen.'

De advocaat van mevrouw Pulles, mr. Van der Putt, maakt de reeks aanklachten tot speerpunt van zijn verdediging, met een gewaagde parallel in het slotpleidooi.

Van der Putt: 'Een regime dat bijvoorbeeld katholieken voor de rechtbank zou dagen omdat zij katholiek zijn en dat zulk een gedaagde boven zijn lidmaatschap van de kerk de lidmaatschappen van de H. Kindsheid, de Congregatie van de H. Familie en broederschap van den Rozenkrans ten laste zou leggen, mitsgaders het maken van een kruisteken voor het eten zou een verwrongen en onmatig opgeschroefd beeld van den werkelijke toestand geven.'

Mr. Steensma protesteert verontwaardigd tegen de stelling en licht toe dat al deze punten in de dagvaarding zijn opgenomen om haar collaboratie te accentueren. Van der Putt blijft bij zijn stelling en het zal nog menigmaal tot verbaal wapengekletter leiden.

Mevrouw Pulles: 'Wat mij vooral is bijgebleven is het “selectieve geheugen” van Eindhovenaren die gevraagd was ten gunste van mij, en later ook in andere zaken, te getuigen. Er bleken nogal wat mensen te zijn die zich plotsklaps niet meer wisten te herinneren dat ze tijdens de oorlog een beroep op ons hadden gedaan of door ons geholpen waren. Dan leer je ze pas goed kennen en dat maakte ons verbitterd.

Desondanks zijn we fair gebleven. We hadden heel wat namen kunnen noemen, ook van mensen die naar buiten toe de rol van “goed vaderlander" hadden uitgedragen, maar anderzijds de NSB en de Duitsers vriendelijk of behulpzaam tegemoet waren getreden. Daar waren heel wat bekende Eindhovenaren bij. Veel van hen, met name fabrikanten, hebben onder meer aan Winterhulp Nederland grote sommen geld geschonken. Vaak kwamen ze dat persoonlijk bij ons aan de Merellaan 2 overhandigen. Het tribunaal vroeg me de namen van deze donateurs te noemen. Men had vermoedens, en niet geheel ten onrechte. Van degenen die ze verdachten, kende ik er heel wat. Maar men kon dat niet bewijzen, en dat heb ik zo gelaten: ik heb gelogen dat ik zwart zag als ze een bevestiging van hun vermoeden wilden hebben.

Mr. Van der Putt beëindigt zijn slotpleidooi met de woorden: ‘Zij verblijft reeds twee jaren in een vreselijke omgeving. Zij is beroofd van al haar glorie. Haar gezin is uiteen gerukt, twee zoons zijn vermist en waarschijnlijk gesneuveld. Het is vandaag 18 september, waarop Eindhoven haar tweejarige bevrijding viert. Aan de vreugde van het bevrijdingsfeest zal niet tekort worden gedaan indien haar een barmhartigheid werd bewezen.

Mevrouw Verwey-Jonker: 'De zaak tegen mevrouw Pulles herinner ik me nog heel goed. Ik had medelijden met haar omdat haar twee zoons aan het front gesneuveld waren. Ik was er dan ook voor om haar direct in vrijheid te stellen omdat ze al genoeg geleden had.'

De gevraagde invrijheidstelling van ‘Frau Oberbürgermeister', zoals het ED haar schertsend noemt, wordt niet gehonoreerd. Het tribunaal vonnist: ‘internering tot 1 januari 1947, met ontzetting uit de kiesrechten en ontzetting uit de bevoegdheid om bestuurlijke functies te bekleden bij maatschappelijke of sociale verenigingen.'