Het te verkennen gebied liep van Mook tot Vierlingsbeek en strekte zich eventueel 5 tot 10 kilometer diep Duitsland in. Het vertrek werd vastgesteld op 29 september 1944 om 6:00 uur vanuit Eindhoven. We zouden op zondag 1 oktober 1944 in Mook worden opgewacht door ir. Tromp.
In Mook werden we door ir. Tromp naar de voorste linie gebracht, nadat we in Nijmegen eerst van nieuwe persoonsbewijzen waren voorzien. We gingen te voet door het front, begeleid door een dame van de Landelijke Organisatie (L.O.) die het gebied goed kende. Na ongeveer een kilometer splitsten we ons op in twee groepen. Ik zou met Van Vessem langs de Maas door het front gaan, terwijl Kampstra en Koorn de grote weg zouden volgen. We spraken af bij een afgebrande boerderij, waar de gids van de L.O. zich weer bij ons zou voegen.
Nadat de laatste Amerikaanse soldaten gepasseerd waren, liepen we in de richting van de afgebrande boerderij. We passeerden mijnenvelden en bereikten de boerderij zonder problemen. Tot onze grote verrassing stonden er tegenover de boerderij echter Duitse soldaten in stelling. We liepen op hen af en vertelden een verhaal over de verschrikkingen van het bombardement op Nijmegen, dat een dag eerder had plaatsgevonden. We zeiden dat we een veilig heenkomen zochten in het nog door Duitsland bezette deel van Nederland. Ze geloofden ons en zeiden dat we richting Gennep moesten gaan. We liepen verder en letten goed op de stellingen die bij de Amerikanen nog niet bekend waren. Toen we de posities langs deze weg goed in kaart hadden gebracht, bogen we naar links af om het dorp Malden — dat onder artillerievuur lag en brandde — aan de linkerzijde te passeren.
Daarna liepen we terug richting de Amerikanen om de stellingen tussen de grote weg en de Maas op te nemen. Na enige tijd te hebben doorgelopen, werden we aangehouden door een Duitser die zei: "Nu jullie onze stellingen hebben gezien, lopen jullie zeker terug naar de Amerikanen om ons te verraden. Jullie zijn spionnen." We ontkenden dit uiteraard, maar werden desondanks gearresteerd en naar de sectiecommandant gebracht. Deze stuurde ons door naar de bataljonscommandant, die ons na een verhoor doorzond naar de regimentscommandant. Hier werden we gefouilleerd en verhoord. Ze wilden ons ophangen of doodschieten, maar de officieren konden het daar niet over eens worden.
Ze durfden blijkbaar de verantwoordelijkheid niet aan en stuurden ons door naar de divisiecommandant. Deze bevond zich in een grote boerenhoeve in Duitsland. Diezelfde nacht werden we nog overgebracht naar Ottersum. Na daar opnieuw verhoord en bedreigd te zijn, werden we op de ochtend van 30 september overgebracht naar Weeze, waar de Geheime Feldpolizei zich over ons ontfermde. Zij leken net zo bloeddorstig als de rest. Direct na onze arrestatie hadden we de afspraak gemaakt om goed op te letten bij de verschillende bureaus, omdat we daar via achtergelaten papieren veel te weten zouden kunnen komen.
Na ons verhoor werden we overgedragen aan de Gestapo in Kleef, die ons diezelfde avond rond 20:00 uur in de gevangenis plaatste met de status Schutzhaft. Inmiddels werd Kleef door geallieerde bommenwerpers vrijwel met de grond gelijkgemaakt Ongeveer een week later begon het Britse artillerievuur op Kleef.
Alle politieke gevangenen werden op transport gesteld naar een onbekende bestemming. We gingen te voet, onder begeleiding van de Gestapo op de fiets, de Rijn over bij Rees. Na een tijdje wachten gingen we naar Wesel, waar we in de nacht aankwamen. We werden enkele uren ondergebracht in een kleedlokaal van een sportvereniging en de volgende dag naar Friedrichsfeld gebracht, waar we in een kamp (Durchgangslager) terechtkwamen.
In Kleef was het bureau van de Gestapo afgebrand, waardoor onze papieren en verhoorverslagen ook waren vernietigd. Ze wisten dus niet precies wat de politieke gevangenen op hun kerfstok hadden. Na een paar dagen in Friedrichsfeld werden we op transport gesteld naar Dinslaken, waar we in een draadfabriek moesten werken in afwachting van het verdere onderzoek. We begonnen daar direct met het saboteren van zoveel mogelijk draden, omdat we werkzaam waren op de afdeling draadtrekkerij.
Na vijf dagen in deze fabriek te hebben gewerkt, zijn we gevlucht. We liepen te voet van Wesel naar Rees en namen daar brutaalweg de elektrische tram. Van Rees liepen we weer naar Emmerich, waar we na het doorwaden van de Wetering op Nederlands gebied in ’s-Heerenberg stonden.
Daar overnachtten we en de volgende dag vertrokken we naar Baak, waar we via opperwachtmeester Dahlhaussen contact kregen met de Landelijke Organisatie (L.O.). Hij gaf ons onderdak voor de nacht en stuurde ons de volgende dag door naar opperwachtmeester Beemsterboer in Keijenborg (gemeente Hengelo, Gelderland). Aan hem vertelden we direct waar we vandaan kwamen en we vroegen om contact met de GDN (Geheime Dienst Nederland), omdat we in Cuijk en Boxmeer geen contactadressen hadden gekregen. Hij beloofde te proberen ons door het front terug te sturen, maar moest eerst inlichtingen over ons inwinnen.
Jan Beemsterboer, politieagent in het verzet schrijft over Eertwegh en Vessem
27 oktober 1944. Uit Eindhoven trof ik nog twee mannen van de GDN (Geheime Dienst Nederland). Zij hadden de opdracht gekregen Mook en Vierlingsbeek te verkennen, maar vielen in handen van de moffen. Na veel wederwaardigheden zijn zij weer ontsnapt en zij willen nu trachten weer in Eindhoven te komen. Wij zullen zien wat we voor hen kunnen doen.
31 oktober 1944. Op de Keijenborg is nu ook een groep vluchtelingen uit Gennep gearriveerd. Zij staan onder leiding van een meneer die zegt Oosterbroek te heten. Het is mij echter duidelijk dat dit niet zijn echte naam is. Hij heeft contact met mij gezocht en gekregen, en nu blijkt dat hij een van de leidende figuren binnen de O.D. is. Ik heb hem in contact gebracht met meneer Van Dam, wiens werkelijke naam ik hier uit veiligheidsoverwegingen nog even verzwijg. De twee andere verkenners over wie ik een paar dagen geleden schreef, heten volgens hun persoonsbewijzen Van den Eertwegh en Van Vessem. Beiden wonen in de Ganzebloemstraat in Eindhoven, op respectievelijk nummer 45 en 40. Ook hen heb ik aan meneer Oosterbroek voorgesteld.
Maar we zijn voorzichtig geworden. Er is tussen hen een heel merkwaardig gesprek ontstaan, waarin meneer Oosterbroek zich schijnbaar blootgaf, maar waar Van den Eertwegh en Van Vessem niet op ingingen. Later sprak ik deze twee mannen en zoals ik al verwachtte, is er bij hen een groot wantrouwen tegenover Oosterbroek ontstaan. Oosterbroek is op zijn beurt nog niet zeker van hen, en ik begin langzamerhand te vrezen dat ik ze voorlopig niet kwijt zal raken. Meneer Van Dam, die door meneer Oosterbroek op de hoogte is gebracht, voelt er niets voor om hen via de geheime route weer naar Eindhoven te loodsen. Ik wacht nu maar af; ik geloof intussen niet dat ik met infiltranten te maken heb.
Bron: https://www.oudhengelo.nl/index.php/41-2e-wereldoorlog/verhalen-uit-de-oorlog/137-jan-beemsterboer-politieagent-in-het-verzet
Verschillende onderduikers die nooit illegaal werk hadden gedaan, werden geholpen om door het front naar bevrijd gebied te gaan, maar ons lieten ze zitten. Na herhaaldelijk informeren bij Beemsterboer besloot ik een bezoek te brengen aan Oome Jo, die zijn bureau in Drempt had.
Begin december ging ik met een ordonnans (Frits Wansink) op weg naar Drempt. Bij de Witte Brink werd ik gearresteerd door de staatsbrandweer van Hummelo. Dit waren vluchtelingen uit het zuiden die nu bij de Landwacht waren ingeschakeld. De ordonnans had valse papieren en mocht doorrijden, maar ik werd vastgehouden en meegenomen. Na ongeveer 500 meter ben ik echter ontsnapt en via een andere weg naar Drempt gegaan. Aan Oome Jo vertelde ik mijn ervaringen en ik vroeg zijn medewerking om ons door het front terug te sturen. Hij zei dat hij daarvoor toestemming van de geallieerden nodig had en dat hij dagelijks in verbinding stond met Nijmegen. Hij zou het diezelfde dag nog aanvragen. Ook vertelde hij dat Nijhof van de GDN door de Duitsers was gearresteerd met een geheime zender en was doodgeschoten.
Hij vroeg mij of ik, gezien mijn lidmaatschap van de GDN, vrijwillig bij de O.T. (Organisation Todt) wilde gaan werken. Ik zei dat ik dat wel wilde zolang ik toch niet terug kon, maar dat ik hoopte dat hij alles in het werk zou stellen om ons terug te laten gaan, aangezien ons verslag belangrijke gegevens bevatte. Wat betreft het vrijwillig in dienst treden bij de O.T., zei ik dat ik onder geen enkele voorwaarde voor de mof zou werken. Het in kaart brengen van de stellingen van de O.T. zou echter makkelijker gaan als we daar werkten. Ook vroeg hij me de transporten van de Duitsers te melden bij de Plaatselijke Commandant (P.C.), en dat was opperwachtmeester Beemsterboer.
