Piet van Riel in het gewapend verzet op 18 september 1944

Zestig zwaar bewapende Duitse soldaten hadden zich verschanst op de Leenderheide. In de namiddag trok een groep P.A.N.-strijders, onder leiding van commandant Eddy Verkaik, erop af. Verkaik probeerde te onderhandelen met de Duitse luitenant, hopend op overgave. Echter, de Duitse officier schoot Verkaik van dichtbij in zijn linkerbovenarm.

Een hevig vuurgevecht volgde tussen de twintig P.A.N.-strijders en de Duitsers. De P.A.N.-strijders zetten handgranaten in, waarop de Duitsers in paniek de vlucht namen. Een aanzienlijke buit viel in handen van de P.A.N.: fietsen, pantservuisten, mitrailleurs en munitie. Acht Duitsers werden gevangengenomen en vier Duitse soldaten lieten het leven.

Eddy Verkaik, zwaargewond, werd door Loek van der Heijden en Else Engel (mogelijk een vriendin van Eddy) met een auto naar het ziekenhuis in Valkenswaard gebracht. Daar werd ook versterking gevraagd aan de lokale verzetsstrijders.

Het gevecht werd voortgezet in een nabijgelegen bos, waar de P.A.N.-strijders onder vuur werden genomen. J. van den Broek raakte hierbij lichtgewond aan zijn been en onderrug. Naar alle waarschijnlijkheid waren de volgende P.A.N.-leden betrokken bij deze gevechten: J. Suykerbuyk (plaatsvervangend commandant), D. van Gijzel, H. van Gijzel, H. Lomann, E. Engel, Loek van der Heijden, Theo Bombeeck, Jan van den Broek en Eddy Verkaik als commandant.

Louk van der Heijden keerde na haar bezoek aan het ziekenhuis terug naar het strijdtoneel, achterop de motor bij Piet van Riel. 
Louk van der Heijden vertelt in 1978 later in een interview met Frans Dekkers, dat ze achter op een motor zat met Piet van Riel in de buurt van Valkenswaard. " Ja wij zijn een weg ingegaan...., ongeveer tegenover Valkenhorst, daar was een groep moffen, een moffennest." En dan weet ze het niet meer..." Ik zou het niet meer precies weten, ik zat achterop dus en was gespannen, ik weet er geen barst meer van hoor. Er zijn zoveel dingen.... Nou ik het hoor denk je, ja dat klopt allemaal, ..... dat je het allemaal niet meer weet, hoor Of dat je zegt, het zal wel zo geweest zijn. Ik weet het niet meer. Ik heb een heel druk leven gehad daarna, ook altijd en er gaat zoveel overheen dan en het is al heel wat jaren geleden."
Maar waarschijnlijk is Piet van Riel dodelijk getroffen op de motorfiets en wil ze aan deze traumatische ervaring niet meer herinnert worden. Later vertelt ze in het interview:" Piet woonde ergens in Strijp [het was in Gestel, Hoogstraat 232] en daar zijn we het moeten gaan vertellen toen. Ja, dat is natuurlijk ook vreselijk."
De volgende dag 19 september werd de aanval op achtergebleven Duitsers voortgezet, in opdracht van de Engelse Commandant tezamen met Engelse tanks.

Op de officiële papieren staat dat zijn overlijdensdatum 19 september 1944 is, ingevuld op 13 december 1944 door Eddy Verkaik. Op 4 juni 1945 is nogmaals de datum 19 september opgegeven.
In een verklaring van 2 april 1946 stellen de medestrijders op, dat hij door de Duitsers is doodgeschoten op 18 september 1944. Ook het bidprentje dat de familie heeft laten drukken heeft de juist datum: 18 september 1944. "Wederom ging een Vaderlander heen."
Piet is het derde P.A.N. lid dat is overleden op bevrijdingsdag Eindhoven.